Vind je het leuk? - Stoffig.
Ik maak een foto, oké? - Oké.
Ik spreek geen Hebreeuws. Spreek jij geen Nederlands?
Ben jij niet Ellis De Vries uit Den Haag? - Ronnie?
George, dit is een vriendin uit Nederland, Van tijdens de oorlog.
September, 1944. In Nederland.
Hé, jij daar, meisje. Engelse muziek is verboden.
Tien mensen.
Uitstekend.
Uitstappen.
Toon me wat jullie geladen hebben.
Openen.
Maar, meneer de soldaat, die is dood. - Ze had een heel zware ziekte.
Tyfus. - Openen!
Dicht maken.
Doe jullie handen omhoog. Sta stil!
Blijf stilstaan! - Handen omhoog!
Goedendag. - Kan ik u helpen?
Dank je. Redelijk zwaar, niet?
Mooie vrouwen zouden geen zware koffers mogen dragen.
Daar zitten mijn grammofoonplaten En mijn grammofoon in.
Bedankt. - Houd u zoveel van muziek?
Het is mijn beroep. Ik was zangeres voor de oorlog.
Ellis De Vries. - Ludwig Müntze.
Spannend? - Heel spannend. Voor mij toch.
Zo, postzegels. Als kind was ik er ook bezeten op.
Al die landen. - Ik verzamel ze al sinds ik zes was.
Waarschijnlijk is dat ook de oorzaak Waarom ik geografie gestudeerd heb.
Wat is er? Ziet u niet dat ik bezig ben.
Vooruit, ga door. - Jawel, meneer.
Mag ik die eens bekijken. Ik ben ook heel voorzichtig.
Polen, Frankrijk...
Ik verzamel steeds die postzegels Van die landen waar ik gestationeerd ben.
Eerst Polen, daarna Frankrijk En nu hier.
Hé, temidden van onze Koningin houd u op.
De Wilhemina-postzegel van Nederlands India.
Ik denk niet dat ik die ooit ga krijgen.
Dat zijn mijn koffers.
Ik breng je graag naar huis, juffrouw De Vries.
Dan moet u zich zo niet inspannen. - Nee, dat is niet nodig.
Ik word al op gehaald. Maar toch, hartelijk bedankt.
Ja, dan... Misschien ontmoeten we elkaar nog eens.
Dat vind ik heel leuk. Hartelijk bedankt.
Staan blijven!
Ik wil graag meneer Müntze ontmoeten. - Zo, en waarom?
Het betreft ons koningshuis. Koningin Wilhelmina persoonlijk.
Verbind me door met meneer Müntze.
Juffrouw De Vries. Wat een verrassing.
Wat verschaft me het genoegen?
Ik heb familie in Nederlands-India en die schreven ons geregeld brieven.
Mijn moeder had die allemaal bewaard en ik heb je deze ervan afgehaald.
Met waterstoom.
Dat is ongelooflijk.
Mooi. Zeer mooi.
Goedendag. - Ronnie, zet het daar neer.
Ik wil deze wondermooie postzegels niet beschadigen.
Zal ik alvast inschenken? - Nee, laat u maar, ik doe dat wel.
U moet die chocolade eens proberen. Engelse, door toeval bemachtigd.
Eet u er gerust van.
Wat wil je met die zegels doen?
Niets bepaalds, ze lagen in een kastlade.
Het zijn bijna allemaal Wilhelmina-postzegels die ik nog niet bezit?
Als u iets ziet wat u interesseert dan neemt u die toch gewoon.
Dank je. Dat weet ik zeer te waarderen.
Ja.
Deur dicht.
Uw auto staat klaar. - Wat? Nu al?
Haal mijn muts en mijn mantel.
Ja, spijtig. De plicht roept.
Ik heb me geen keuze kunnen maken. - Dan laat ik ze hier.
Dank je.
Ik heb toch een beetje teveel chocolade gegeten.
Maakt het wat uit? Het komt niet elke dag voor.
Ik moet naar een klein feestje, daar zijn nog meer snuisterijen.
Wat denk je ervan als jij je grammofoon en platen haalt...
en gewoonweg meekomt? - En als ik zelf zing?
Nog beter.
Zonder de loyaliteit van de Den Haagse veiligheidsdiensten...
waren onze successen onmogelijk.
Jullie strijd tegen de communisten is ook onze strijd.
Samen met de Führer strijden we samen voor een vrij Europa.
En dan nu muziek. Franken.
Juffrouw De Vries.
Ellis?
Hallo?
Is alles oké? - Ja, ik denk dat de champagne teveel was.
Ik ben alcoholische drank niet meer gewend.
Maar nu gaat het weer.
Zal ik nu wat zingen?
Hoofdgroepenleider, dames en heren...
Ik heb de grote eer om jullie juffrouw Ellis De Vries aan te kondigen.
Ze zal ons nu iets voorzingen.
Hebben jullie een wens?
Lola. De aardige Lola.
En? - En wat?
Ik zou graag je postzegels bekijken.
Dat zijn er wel veel. - Ik heb heel veel tijd.
Ik heb geen tandenborstel voor je.
Gepoetst.
Niet slecht.
Het is allemaal van de kapitalisten die we uitgezet hebben.
De buit behoort aan de overwinnaars toe. - Juist.
Je zingt wondermooi. Waar heb je opgetreden?
In Berlijn. Cabaret, revue...
Je had moeten blijven zingen. - Er was geen vraag meer naar.
Je hebt zwart haar!
En blond is nu in de mode, niet?
Ofwel helpt deze mode je te overleven. Bijvoorbeeld als je Joodse bent?
Ja, en dan?
Voelen die Joods aan?
Zijn ze Joods?
Ook blond. Je bent een perfectionist.
Oh, doen jullie het hier met elkaar?
We hebben het over werk gehad. Ellis zou graag bij ons willen beginnen.
Wie zo mooi Duits zingt is al aangenomen...
op voorwaarde dat je door de keuring komt.
Wel, als dat niet gezond is?
Nee, die zijn gereserveerd voor Müntze.
Waar was je? - Op toilet.
Franken kwam binnen en heeft me werk aangeboden.
Ja, dat is een goed idee.
Dan kan je morgen bij de verjaardag van de Fürhrer helpen.
Ik heb gezien dat je getrouwd bent. Hoeveel kinderen heb je?
Was. Was getrouwd.
Nu niet meer? - Nee. Nu niet meer.
Goëring zweerde steeds weer, dat er nooit een Engelse bom op Duitsland zou vallen.
Bij de eerste aanval op Hamburg waren mijn vrouw en kinderen in de verkeerde kelder.
Ik was er niet.
Een voltreffer.
Nooit samen meer eten.
Dat is niet veel.
Ja, ik weet het.
Voor jou moet dat een mooi geluid zijn.
Je hebt ons niks verteld. - Ik weet ook niks.
Iemand anders heeft die wapens in de wagen gelegd.
Je bent maar een klein hoopje stront op onze weg naar de eindzege.
Over een paar weken trappen de Russen je de zee in.
Tezamen met al je beulen.
Voor jou...
en je maatje, Stalin.
Vuile schoft. - Wat voor een smerige woorden.
Spoel hem zijn mond maar eens.
Hij houdt zijn adem in.
Omhoog.
In één uur zal je zingen.
Dit typen en 15 kopieën. - Günter wat zijn dat voor vlekken?
Niet bang zijn, het is maar water. Begin maar, er komt nog veel meer.
Dat zie er prachtig uit.
En vergeet niet het licht op de Führer te richten.
Ik heb een schijnwerper nodig. - Hauptsturmführer...
Dit is het doodvonnis voor die drie terroristen.
Morgenvroeg knallen we ze af. Onderschrijft u dit maar.
Sorry, dat zal niet gebeuren. Hier wordt niemand afgeknald.
Ze hebben bekend en zijn op heterdaad betrapt, ze moeten tegen de muur.
Bevel van de führer, dat weet u net zo goed als ik.
Maar hier geef ik de bevelen, en als ik zeg dat ze niet terechtgesteld worden...
dan worden ze niet terechtgesteld.
U kunt gaan.
Richt op mij. Volg mij.
Ik kom zo meteen.
Wat doe jij hier?
Tegen zijn slecht humeur.
De mooiste is voor jou. - Lief van je.
Rij je mee? - Eigenlijk moet ik naar huis.
Ach, kom je helemaal niet vanavond? - Natuurlijk wel, erg graag.
Ik wilde alleen nog iets halen om aan te trekken.
Kom binnen. - Vanavond gaan we verder.
En nu weg. - Kom binnen.
Goedendag, hoe gaat het? - Heel goed, dank je.
Zet je toch even neer. Je moet dat geld van de laatste keer nog krijgen.
Ik heb een nieuwe lijst voor je. Ze ligt op het bureau.
Nou dat zijn er niet veel. Loont zich dat wel?
Nou toch wel een half miljoen. - Ik denk dat wij de laatste vaarden.
Zo, dit is je aandeel. Tel het maar na. - Nee, dat is niet nodig.
Wanneer denk je dat je de nieuwe lading klaar kan hebben?
Die hokken dicht bij elkaar. Denk over een drietal dagen.
Die rijke Joden van u, komen uit dezelfde omgeving.
Wie geeft je eigenlijk die tips? - Dat gaat je niks aan.
Als ik mij één dag ervoor inspan krijg ik dat snel te weten.
Dat kan je kop kosten. - Of mij na de oorlog het leven redden.
Na de oorlog ben ik er niet meer. Kom, gaan wij wat drinken.
Op de volgende lading dat ik ga innen.
Ik ben er.
Ik dacht al dat je niet meer kwam. - Ja dom van mij, ik was de tijd vergeten.
Plots was het sluitingstijd en ik moest me erdoor sluipen.